Dat er in de in het noorden van Wales gelegen berg Mynydd Parys koper zat, wist men al in de Bronstijd. Hoeveel er echter in de bodem lag verborgen, kwam pas in 1768 aan het licht. Dat had onverwachte gevolgen. De overwinning van admiraal Nelson in de zeeslacht bij Trafalgar was er, indirect dan, een van. De Britse schepen hadden een romp die bekleed was met koper waardoor ze bijzonder wendbaar waren. Dat noemt men technische vooruitgang. Natuurlijk kwam het koper uit de ertsmijnen van Mynydd Parys. Toentertijd kwam haast al het koper uit Mynydd Parys. Door de wereldwijde export barstte de naburige haven van Amlwch bijna uit zijn voegen. Tegenwoordig is er hier een industriemuseum gevestigd. Het is tegelijkertijd uitgangspunt voor een rondwandeling door het bewogen verleden van de plaats. De wandeling gaat onder andere langs de restanten van de ooit beduidende werven en het waarschijnlijk enige Britse droogdok dat uitsluitend uit natuurlijk rotsgesteente bestaat. Een andere rondwandeling leidt u langs de mijnen van Mynydd Parys met hun gapende afgronden en oude machines. Hier vindt u steeds weer een spannend uitzicht over een uniek industrielandschap.

Een fles whisky en nooit meer zijn huur hoeven te betalen – daarmee was Rowland Puw van zijn meeste zorgen af. De reden voor deze beloning: op 2 maart 1768 had de mijnwerker op de Berg Parys in het noorden van Wales reusachtige koperaders ontdekt. Die ontdekking maakte van een afgelegen streek in een klap een centrum van de vroege industrialisatie. Al gauw beheersten de mijnen van Mynydd Parys met gewonnen hoeveelheden van meer dan 3000 ton koper per jaar de wereldmarkt. Vooral door de ontginning in dagbouw werden er blijvende sporen in het landschap achtergelaten. Nog steeds gapen de reusachtige groeves als kunstmatige ravijnen waar men vroeger mijnwerkers aan touwen naar beneden liet zakken zodat zij het kopererts uit de rotswanden konden slaan. Later verdween de koperwinning onder de grond en volgde men de metaaladers tot een diepte van 300 meter. Er werkten daar beneden geen vrouwen en kinderen – wat voor die tijd bijzonder vooruitstrevend was. Typisch voor Mynydd Parys waren echter de ‘Copper Ladies’, de koperen dames, die bovengronds in lange rijen naast elkaar zaten en met platte ijzeren hamers de grote brokken erts in kleine, gemakkelijk hanteerbare stukken sloegen. Paardenkarren brachten het kostbare materiaal naar de ongeveer vier kilometer verderop gelegen smeltoven van Amlwch. De tot dan toe doezelende haven was dankzij de plaatselijke mijnbouwindustrie rond 1800 tot de op een na grootste plaats van Wales uitgegroeid. Talloze scheepsladingen vertrokken vanaf hier naar Swansea en Liverpool en alle delen van de wereld. Bijproducten van de mijnen, zoals oker, zwavel en aluin, bevorderden de vestiging van belangrijke chemische bedrijven en de werven die in toenemende mate ontstonden, hadden een goede naam. Aan het eind van de 19e eeuw verbleekte de ster van Amlwch – het koper van Mynydd Parys raakte op. Dat was het einde van een belangrijk hoofdstuk uit de Britse industriegeschiedenis en ook van een mijnbouwtraditie die, zoals uit archeologische vondsten is gebleken, al in de Bronstijd was begonnen.