Telefoon, gloeilamp, fotoapparaat: wat tegenwoordig vanzelfsprekend is, was rond 1900 een echte revolutie. De technologische vooruitgang had echter ook zijn prijs. Dat laat bijvoorbeeld het spuwflesje voor tuberculosepatiënten zien – blijk van miserabele werk- en leefomstandigheden toentertijd in de grote steden. In het ‘Hamburger Museum der Arbeit’, gevestigd in een voormalige fabriek voor rubberproducten, staat vooral een vraag centraal: hoe heeft de industrialisatie het leven van de mensen veranderd. Antwoord hierop geven werkplaatsen en woninginrichtingen, machines en installaties, gereedschap en huishoudelijke voorwerpen. De bezoeker moet zelf ook meedoen: hij kan achter de drukpersen, met hulp van professionele zetters, eenvoudig drukwerk produceren of achter metaalpersen uit koperplaat medailles maken. Een spannende kijk biedt ook de dependance van het museum in de ‘Speicherstadt’ met haar karakteristieke Noord-Duitse bakstenen gotiek. Hier, vlakbij de haven van Hamburg, werden vroeger koffie, cacao en andere waardevolle importgoederen opgeslagen. Rondleidingen en proeverijen wekken de wereld van deze traditionele handelsplaats weer tot leven.

‘Parlograaf’ – dat klinkt welhaast poëtisch. Zo heette het dicteerapparaat toen er nog handelskantoren en handelsbedienden waren. In een havenstad als Hamburg verdienden deze kantoren hun geld vaak met grondstoffen uit overzee. Een daarvan was natuurlijke caoutchouc en een van de bedrijven die hier groot mee werden was de ‘New-York-Hamburger Gummi-Waaren Compagnie’. Dit bedrijf werd in 1871 in de wijk Barmbeck opgericht en floreerde al snel. Aan deze bloei maakten pas de bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog een einde; het bedrijf verhuisde toen naar Harburg. Een van de oudste nog bestaande fabrieksensembles van Hamburg bleef achter – een vervallen industrieruïne, sporadisch gebruikt door kleine bedrijfjes en een cultureel wijkcentrum. In 1982 ontstond het plan voor een museum op deze plek, tien jaar later begon men met de sanering en verbouwing. In het voormalige ketelhuis uit 1896 werden de werkplaatsen van het museum gevestigd, de collecties resideren in de in 1908 gebouwde ‘Neue Fabrik’ waarvan de derde verdieping voor wisselende exposities is gereserveerd. Sinds de opening in 1997 kunnen de bezoekers een museum beleven waar de historische machines nog in werking zijn en waar ze zelf ook actief mee kunnen doen. Doel is het om met behulp van de techniek ook de realiteit van het werk te laten zien.
Dit is ook het oogmerk van de dependance van het museum aan de "Speicherstadt". Achter de neogotische façades van de tussen 1885 en 1888 gebouwde ‘Speicherstadt’ gaan moderne verworvenheden schuil, zoals ijzerskeletbouw, hydraulische windasaandrijving of elektrische verlichting. Tegelijkertijd drukte het beproefde samenspel van twee nu uitgestorven beroepen zijn stempel op het leven van alledag. De ‘Quartiersleute’ sloegen de goederen in opdracht van de handelaren vakkundig op en de ‘Ewerführer’ zorgden met hun aken voor een soepel verloop van het goederenvervoer tussen schip en pakhuis. Het ‘Speicherstadtmusuem’ laat op veelzijdige manier zien hoe dat gebeurde.