Het is een beetje verrassend als men voor het eerst de flessenovens tussen de bomen ontwaart. Er zijn maar enkele van deze bouwwerken bewaard gebleven maar ze staan meestal midden in stedelijke gebieden – niet in het midden van een bos. Deze plek maakte ooit deel uit van een hele reeks fabrieken die porseleingoed en tegels in dit gebied produceerden. Het is nu omgevormd tot museum. U kunt een kijkje nemen in de ovens zelf, toekijken hoe de grondstof voor porselein wordt gemaakt en ook zelf eens een poging wagen. Er is een speciale route voor kinderen, een tentoonstelling maakt de geschiedenis van de fabriek aanschouwelijk en ambachtslieden produceren moderne porseleinen stukken in de kleine werkplaatsen.

Zelfs de toiletten zijn hier interessant met hun enorme gemeenschappelijke wasbakken. Ooit waren ze echter angstaanjagend: jonge meisjes die aan het begin van de 20e eeuw in Coalport werkten, gingen er alleen met z’n tweeën heen omdat ze bang waren voor de ratten. Dit weerhield ze er echter niet van om bier via de ramen aan de rivierzijde de fabriek binnen te smokkelen. Ze dachten dat bier ze zou beschermen tegen ‘Potters Rot’, ‘pottenbakkersrot’ – een veel voorkomende ziekte die tot verlamming kon leiden. In werkelijkheid was het lood de oorzaak dat in de gekleurde glazuren zat die voor het decoreren van het porselein werden gebruikt. De schilders stopten gewoonlijk hun kwasten in hun mond om een fijn puntje voor het precisiewerk te krijgen – en liepen zo een loodvergiftiging op.

Vandaag de dag zijn er geen ratten meer. Wel is er nog een bijzondere collectie porselein en een mooie museumwinkel.