Nauwelijks kunnen de tegenstellingen groter zijn. Dromerig ligt het stadje Amay in het dal van de Maas. Het historisch centrum, de smalle steegjes, burchten en kloosters liggen in de schaduw van de machtige koeltorens van de kerncentrale van Huy. Barokke burgerlijke pracht en de getuigenissen van de industrialisering liggen hier dicht bij mekaar. Dat was reeds zo in het verleden!
De bodemschatten waren de basis van een uitgebreide industrie: kalksteen, aluinleisteen, klei of zwavel werden met de hulp van het vuur verbrokkeld, gebrand, geoxydeerd en geroosterd.
Het vuur veredelde de grondstoffen en bezorgde de mensen in de steenbakkerijen, de kalkovens, de aluinsmelterijen en de mijnen werk en brood, maar ook dikwijls tijdens hun arbeidsleven zware ziektes.
Daaraan herinnert in een vroegere smidse van een kalkfabriek , uit het jaar 1897 aan de rand van de stad, de tentoonstelling “Meesters van het vuur”.
Met behulp van actuele tentoonstellingstechniek en moderne informatiemedia stellen zich de “Meesters” aan de bezoekers voor: arbeiders en vaklui die de grondstoffen bewerkten en vorm gaven en die de basis vormden van de waalse industrie.
Niet alleen de verwerkingsprocessen worden hier aanschouwelijk voorgesteld b.v. door kleine experimenten tijdens een geleide rondgang, maar ook het zware leven van de tewerkgestelden, de zware lichamelijke arbeid die ze moesten leveren en hun armzalige woonomstandigheden.
Wat binnen verklaard wordt, kan men buiten beleven. Direct naast de smidse bevindt zich de ondertussen opgegeven kalkfabriek, de machtige kalkovens staan nog langs de toegangsweg. Nog altijd wordt er gewerkt, b.v. in de nabij gelegen steengroeven waar in de week de zware vrachtwagens hun lading wegbrengen naar de moderne werkplaatsen van de “meesters van het vuur”.