De grootste zoutmijn van Duitsland ligt in Beieren, in Bad Reichenhall aan de Oostenrijkse grens, 16 km ten zuidwesten van Salzburg. Het eerste bericht over zoutwinning in dit gebied stamt uit het jaar 682 n.Chr. In het midden van de 15e eeuw maakte men al gebruik van een door waterkracht aangedreven emmerlift om brijn naar boven te halen.

In 1834 werden de bovengrondse bouwwerken verwoest door een brand maar deze werden tussen 1844 en 1851 op instigatie van Koning Ludwig van Beieren weer opgebouwd rond drie binnenplaatsen. De Beierse zoutindustrie werd na de Eerste Wereldoorlog gerationaliseerd; er werd een nieuwe fabriek op circa 2 km afstand van de oude installaties in Bad Reichenhall opgericht. Stroom werd geleverd door een speciaal hiervoor gebouwde hydro-elektrische krachtcentrale in Jettenbach.

De 19e-eeuwse fabriek lokt ongeveer 400.000 bezoekers per jaar. Interessant zijn de twee bovenslagsraderen, elk met een doorsnede van 13 m, die op een marmeren voetstuk staan, en die de pompen in een van de hoofdschachten aandrijven. Een derde rad, dat zich 15 m onder de grond bevindt, drijft een 103 m lange stang aan, met behulp waarvan brijn vanuit een andere bron naar boven wordt gepompt.