Het dal van de Korn ligt er stil en verlaten bij. Verlaten? Rijdt er daar niet snuivend een stoomlocomotief op het kleine stationnetje af? Fond-de-Gras heet dit afgelegen plaatsje. Het ligt midden in het Luxemburgse ertsbekken. Hier stond vroeger alles vol met industrie: steenkoolmijnen, open groeves en hoogovens. Vandaag de dag symboliseert deze regio een eeuw lang industriële geschiedenis in een idyllische omgeving. Dat begint al met de afdaling naar het dichtbijgelegen Pétange – in een trein uit het jaar 1900. Na 8 kilometer bereikt u Fond-de-Gras. Maar de ontdekkingsreis gaat nog verder. Bijvoorbeeld naar een elektriciteitsbedrijf dat vroeger door stoom aangedreven werd. Niet ver daarvandaan staat een machineloods met louter historische locomotieven en wagons. Arbeidershuisjes, een authentiek mijnwerkerscafé en oude kruidenierswinkeltjes laten zien onder welke omstandigheden de mijnwerkers hier vroeger leefden. Op een ritje met de smalspoortrein ‘Minieresbrunn’ ontdekt u de onderaardse wereld van de mijngangen van een nabijgelegen steenkoolmijn. Bij de uitgang nodigt het arbeidersstadje Lasauvage u uit voor een wandeling – door de straten die sinds bijna 100 jaar nauwelijks veranderd zijn.

Het is haast niet te geloven: in het lieflijke heuvellandschap rondom Lamadeleine en Rodange liggen de wortels van de Luxemburgse ijzerindustrie. Het middelpunt vormde het dal van de Korn in het grensgebied met Frankrijk en België. De ertshoudende lagen, die daar gedeeltelijk vlak onder het aardoppervlak liggen, kwamen tegen het eind van de 19e eeuw onder de naam Fond-de-Gras in het vizier van vooral Belgische ijzersmelterijen. De eerste stap op weg naar de exploitatie van de regio was het spoorwegtraject van Pétange via Fond-de-Gras naar de Franse grens. Na de opening van dit traject in 1879 werden talrijke smelterijen en mijnen opgericht, waaronder de uit 1908 stammende mijn Dhoil die vandaag de dag weer voor bezoekers toegankelijk is. De nieuwe industriebedrijven trokken talrijke arbeiders aan. Rond 1880 telde het nabijgelegen Lasauvage bijvoorbeeld meer dan duizend inwoners en in de jaren daarop ontwikkelde het plaatsje zich tot een echt klein stadje met voor die tijd typische woonwijken, bestaande uit aan elkaar geregen arbeidershuisjes van twee verdiepingen. Fond-de-Gras beleefde zijn bloeitijdperk tussen 1900 en 1940. Reeds in 1950 werden de laatste ertsmijnen stilgelegd en toen in 1964 een aardverschuiving de spoorlijn naar Pétange gedeeltelijk bedekte, dreigde de regio voorgoed in vergetelheid te raken. Dat het ten slotte niet zover is gekomen, is te danken aan het enthousiasme van een paar treinfans. Zij hebben een gedeelte van het oude traject en een stoomlocomotief opgeknapt en wekten hiermee een groeiend toeristisch interesse op. In 1986 verklaarde het rijksbureau voor monumentenzorg de gehele standplaats tot ‘Industrie- en spoorwegenpark Fond-de-Gras’. Dit park omvat behalve de bewaard gebleven fabriekscomplexen, woningen en spoorwegterreinen ook de historische spoorlijnen naar Pétange en door de mijn Dhoil. Ook Lasauvage hoort erbij. Op deze manier verenigt Fond-de-Gras vandaag de dag een eeuw lang aanschouwelijke industriële geschiedenis midden in een attractief landschapspark.