Charles Theodoor
Stork
(1822 - 95)
Charles Stork richtte een machinefabriek op in Hengelo die de economie van deze kleine stad in het oosten van Nederlands zou veranderen. Bovendien zouden de exportproducten de ontwikkelingen in Europa en daarbuiten be?nvloeden.
Vermoedelijk had hij al op 13-jarige leeftijd na het bezoek aan een door stoomkracht aangedreven textielfabriek in Enschede zijn zinnen gezet op een carri?re in de industrie. Spoedig daarna, in 1835, richtte hij de Weefgoederenfabriek C.T. Stork op waar hij op drie weefgetouwen liet produceren. Hij vond dat de concurrentie in de textielbranche te hevig en richtte op 13 mei 1850 een smederij en een machinewerkplaats in Borne, vlakbij Hengelo, op. Het bedrijf ging vanaf 1868 officieel Gebr. Stork & Co heten. Aanvankelijk floreerde het bedrijf doordat de producten precies op de behoeften van de Nederlandse markt waren afgestemd. Er werden bijvoorbeeld pompen gemaakt voor het droogleggen van polders. Klanten konden kiezen tussen stoomketels die even goed op hout of turf als op kolen konden worden gestookt.
Wat betreft de exporthandel legde het bedrijf Gebr. Stork & Co zich toe op het leveren van suikerverwerkende apparatuur voor onder andere Italië en Belgisch Kongo. Ook leverde het goederen voor de Nederlandsche Gist & Spiritusfabriek van Jacob van Marken in Delft net als aan vele andere voedingsmiddelenfabrieken. Het bedrijf toonde zijn producten op de Wereldtentoonstelling in Parijs in 1893.
Stork was streng protestants. Hij was een verlicht werkgever, richtte een soort medezeggenschapsraad op voor zijn werknemers en zorgde voor pensioenen en ongevallen- en ziektekostenverzekeringen, een bedrijfskrant en vrijetijdsactiviteiten zoals toneel, koorzang en gymnastiek.
Hij ging in 1893 met pensioen maar de familie bleef invloed houden door zijn zoon, Dirk W. Stork (1855-1929). Het bedrijf verkocht in 1897 zijn duizendste stoommachine. D.W. Stork richtte de Nederlandse Werkgeversbond in 1898 op, had aandelen in banken en was in 1918 betrokken bij de oprichting van de Koninklijke Nederlandse Hoogovens en Staalfabrieken. Hij was verantwoordelijk voor de aanleg van Het Lansink, een tuindorp voor de arbeiders in Hengelo, dat was ontworpen door de architect Karel Muller (1857-1942).
In 1954 fuseerde het bedrijf Stork met Werkspoor, het Amsterdamse machinebouwbedrijf dat in 1827 was opgericht door Paul van Vlissingen (1797-1876). In het museum in Oostenburg, Amsterdam, worden producten van beide bedrijven tentoongesteld.
Vermoedelijk had hij al op 13-jarige leeftijd na het bezoek aan een door stoomkracht aangedreven textielfabriek in Enschede zijn zinnen gezet op een carri?re in de industrie. Spoedig daarna, in 1835, richtte hij de Weefgoederenfabriek C.T. Stork op waar hij op drie weefgetouwen liet produceren. Hij vond dat de concurrentie in de textielbranche te hevig en richtte op 13 mei 1850 een smederij en een machinewerkplaats in Borne, vlakbij Hengelo, op. Het bedrijf ging vanaf 1868 officieel Gebr. Stork & Co heten. Aanvankelijk floreerde het bedrijf doordat de producten precies op de behoeften van de Nederlandse markt waren afgestemd. Er werden bijvoorbeeld pompen gemaakt voor het droogleggen van polders. Klanten konden kiezen tussen stoomketels die even goed op hout of turf als op kolen konden worden gestookt.
Wat betreft de exporthandel legde het bedrijf Gebr. Stork & Co zich toe op het leveren van suikerverwerkende apparatuur voor onder andere Italië en Belgisch Kongo. Ook leverde het goederen voor de Nederlandsche Gist & Spiritusfabriek van Jacob van Marken in Delft net als aan vele andere voedingsmiddelenfabrieken. Het bedrijf toonde zijn producten op de Wereldtentoonstelling in Parijs in 1893.
Stork was streng protestants. Hij was een verlicht werkgever, richtte een soort medezeggenschapsraad op voor zijn werknemers en zorgde voor pensioenen en ongevallen- en ziektekostenverzekeringen, een bedrijfskrant en vrijetijdsactiviteiten zoals toneel, koorzang en gymnastiek.
Hij ging in 1893 met pensioen maar de familie bleef invloed houden door zijn zoon, Dirk W. Stork (1855-1929). Het bedrijf verkocht in 1897 zijn duizendste stoommachine. D.W. Stork richtte de Nederlandse Werkgeversbond in 1898 op, had aandelen in banken en was in 1918 betrokken bij de oprichting van de Koninklijke Nederlandse Hoogovens en Staalfabrieken. Hij was verantwoordelijk voor de aanleg van Het Lansink, een tuindorp voor de arbeiders in Hengelo, dat was ontworpen door de architect Karel Muller (1857-1942).
In 1954 fuseerde het bedrijf Stork met Werkspoor, het Amsterdamse machinebouwbedrijf dat in 1827 was opgericht door Paul van Vlissingen (1797-1876). In het museum in Oostenburg, Amsterdam, worden producten van beide bedrijven tentoongesteld.