Paul Arzens was een van de belangrijkste industrieel ontwerpers van de 20e eeuw.

Hij woonde het grootste deel van zijn leven in Parijs. Voor de Tweede Wereldoorlog was hij vooral bekend vanwege zijn conceptauto’s. In 1938 produceerde hij ‘La Baleine’ (de Walvis) op het chassis van een Buick en in 1942 ontwierp hij een uitzonderlijk voertuig van aluminium en flexiglas dat de naam ‘L’Oeuf électrique’ (het Elektrische Ei) kreeg en als het prototype van alle gesloten (auto-) scooters geldt. In Mulhouse staat nog een bewaard gebleven exemplaar.

Arzens was het bekendst vanwege zijn ontwerpen voor de spoorwegen en had de meeste invloed op het ontwerp van locomotieven en personenwagons voor de Franse Spoorwegen (de SNCF) vanaf het begin van de jaren 1950 tot aan de eerste stadia van de ontwikkeling van de TGV (Train ? Grande Vitesse) treinen aan het eind van de jaren 1960. Hij ontwierp de meeste van de diesel- en elektrische locomotieven die er in de jaren 1950 voor de SNCF werden gebouwd, en in de jaren 1960 leverde hij het ontwerp voor de voorkant van een locomotief met een naar binnen hellende voorruit. Als voorbeeld nam hij het beeld van een sprinter die vlak voor een wedstrijd in de startblokken staat. Echter, het ontwerp wordt soms ‘le nez cassé’ (de gebroken neus) genoemd. De eerste locomotieven met dit kenmerk werden door Alsthom voor de Finse Spoorwegen gebouwd maar het ontwerp werd voor talrijke Franse locomotieven gebruikt en er werden ook series van gebouwd voor de Nederlandse en Belgische Spoorwegen.

Arzens beschikte over een opmerkelijke rijk voorstellingsvermogen dat het dagelijks leven van de mensen in vele delen van Europa heeft be?nvloed.