De Tweede Wereldoorlog heeft op het leven van Arno Wolff net als op dat van zovele Europese mannen zijn stempel gedrukt. Hij werd in Oost-Pruisen geboren. Zijn vader deed dienst in het Duitse leger en kwam om aan het oostfront. Hij vluchtte samen met zijn moeder tijdens de invasie van het Russische leger in 1944. Zijn oorspronkelijke thuis werd later deel van Polen.

Het gezin vestigde zich in Neumünster vlakbij Hamburg. Banen waren schaars en toen hij 18 was, volgde Arno een opleiding tot mijnwerker en werkte drie jaar in de mijn Concordia in Oberhausen. Drie jaar later kwam hij bij Schachtbau Thyssen te werken, een bedrijf dat gespecialiseerd was in het boren van mijnschachten en dat ook een serie contracten met de ‘National Coal Board’ in Zuid-Wales had. Aanvankelijk was het hele personeel Duits. Men werkte in ploegen van acht uur en gewoonlijk zeven dagen per week. Voor onderdak was gezorgd – men sliep in nissenhutten, een soort barakken, met vier man op een kamer. Het bedrijf nam geleidelijk steeds meer mijnwerkers uit Wales aan en de Duitsers begonnen in de plaatselijke gemeenschappen te integreren.

In 1956 begon hij te werken aan een contract met de mijn Brynlliw Colliery in Grovesend vlakbij Gorseinon. Hij kreeg onderdak bij een oude weduwe, die op de eerste dag toen hij thuiskwam van zijn werk, een tinnen bad vol had laten lopen. Ze was heel verbaasd toen ze hoorde dat sinds de dood van haar man alle mijnen ondertussen wasruimtes hadden gekregen.

Hij trouwde in 1963 met een vrouw uit Wales en het echtpaar ging in Llangennech wonen waar hij, anders dan sommige Duitse collega’s van hem, betrokken raakte bij het plaatselijke leven. Desalniettemin behoorde hij tot de groep die jaarlijks enthousiast het Duitse carnaval in een club in Cynheidre vierden. Zijn zoons speelden rugby en hijzelf begon met het bestuderen van de plaatselijke protestante kerken en mijnwerkersinstellingen.

Het stilleggen van veel mijnen in Zuid-Wales betekende dat contractfirma’s, zoals Schachtbau Thyssen, niet langer nodig waren. Arno Wolff ging daarom vanaf 1981 bij de ‘National Coal Board’ werken. Hij werkte in de mijn Cynheidre waar hij een 100 jaar oude mijn ontdekte met stallen voor de mijnpony’s die nog intact waren. Hij ging in 1988 met pensioen.

In het mijnbouwmuseum ‘Big Pit mining museum’ is een verslag van zijn leven te zien.