Joseph-Eugene Schneider (1803-1875) en zijn broer Adolphe (1802-1848), die uit Bazeilles vlakbij Sedan in Lotharingen afkomstig waren, kregen in 1836 de controle over de mijnen en ijzerfabrieken van Le Creusot in Bourgondië in handen die met koninklijke steun met Engelse technologie in de jaren 1780 waren opgericht.

Zijn zoon Henri (1840-1898), zijn kleinzoon Charles-Eugene (1868-1942) en zijn achterkleinzoon Charles (1898-1960) namen later de leiding het familiebedrijf over. Schneider maakte van zijn bedrijf een van de meest innovatieve in Europa. Hij steunde François Bourdon bij de ontwikkeling van de stoomhamer aan het eind van de jaren 1830; er staat een stoomhamer van 1300 ton uit 1876 als monument in het centrum van Le Creusot.

Hij bouwde grote hallen met een ijzeren frame – onder andere tussen 1861 en 1867 een 360 m maal 100 m groot walserijgebouw dat nog bewaard is gebleven. Het bedrijf produceerde locomotieven, stoomboten, bruggen, ijzeren frames voor gebouwen, zoals bijvoorbeeld voor het Gare d’Austerlitz in Parijs, en wapens, vooral voor de artillerie. Vanaf 1870 werd er zacht staal geproduceerd, zowel volgens het Bessemer- als ook via het Siemens-Martin-proces. In 1895 begon het gebruik van elektrische ovens. Bovendien was het bedrijf een pionier op het gebied van de ontwikkeling van speciale staalsoorten. In het begin van de 20e eeuw. breidde het concern Schneider zijn activiteiten uit: er kwamen vestigingen in Bordeaux, Toulon en vlakbij Le Havre, in Brazilië, Marokko, Egypte en Rusland, en de grote kolenmijn Winterslag in het oosten van België.

Schneider had een vaderlijke houding ten opzichte van zijn werknemers. Het sociale leven in Le Creusot werd vormgegeven door kinderopvang, scholen, ziekenhuizen en bejaardentehuizen die alle door het bedrijf werden betaald. In Le Creusot zijn monumenten en artefacten met betrekking tot de familie Schneider bewaard gebleven. In heel Europa staan er in de spoorwegmusea locomotieven die hier zijn gebouwd!