Het is logisch dat een touwslagerij lang moet zijn! Maar is 341 meter niet heel erg lang? Dat is het geval in The Historic Dockyard in Chatham vlakbij Londen. Het werfterrein dat pas in 1984 werd stilgelegd, beleefde zijn bloeitijdperk in de 17e en 18e eeuw en geldt als het best bewaard gebleven voorbeeld van een marinebasis uit die tijd. In totaal liepen er in Chatham meer dan 400 oorlogsschepen van de Royal Navy van stapel; zo ook bijvoorbeeld de HMS Victory, het vlaggenschip van admiraal Nelson tijdens de slag van Trafalgar. Een model van de beroemde kruiser is vandaag de dag het pronkstuk van het plaatselijke museum. In een levensecht historisch scenario leert de bezoeker bovendien het leven op de werf anno 1758 kennen – inclusief verhalen, geluiden en geuren. Direct ernaast liggen drie iets jongere oorlogsschepen voor anker: een Victoriaanse driemaster, een torpedojager uit de Tweede Wereldoorlog en een duikboot. Natuurlijk kan het publiek deze boten ook bekijken. En wie wil weten hoe de dikke scheepstouwen worden gemaakt, die kan een kijkje nemen in de lange touwslagerij die nog in werking is. De bezoekers kunnen hier zelfs met behulp van de tot 200 jaar oude machines zelf touwen maken!

Er is haast geen andere plaats te vinden die op zo’n indringende wijze van de opkomst van Groot-Brittannië als zeemogendheid van wereldformaat getuigt als de historische dokhaven in Chatham. In de loop van 400 jaar bouwden de plaatselijke werven ongeveer 440 schepen voor de Royal Navy: van korvetten tot zware kruisers en van windjammers tot duikboten. Het terrein is vandaag de dag meer dan vierenhalf voetbalvelden groot; de helft van de gebouwen en machines hebben al een aanzienlijke leeftijd bereikt. Het is een feit dat geen enkele van de belangrijke werven van Groot-Brittannië de eeuwen zo ongedeerd heeft doorstaan als die van Chatham. Deze dokhaven weerspiegelt bijna de gehele geschiedenis van de Britse marinescheepsbouw van de Nieuwe Tijd. Hier, aan de monding van de Medway, stak een groot deel van de Engelse vloot in 1588 in zee voor de opzienbarende overwinning op de Spaanse Armada. Dat was het begin van de ongeveer anderhalve eeuw durende carrière van Chatham als centrale vlootbasis van de Royal Navy. Pas in de 18e eeuw kreeg Chatham een andere rol. Het koninkrijk streefde naar politieke macht in westelijke richting en hiervoor was de ligging geografisch gezien ongunstig. Daarom veranderde de marinebasis in ’s lands belangrijkste militaire scheepsbouw- en reparatie werkplaats. De dokhaven was hiervoor goed toegerust – onder andere met een van de eerste door stoomkracht aangedreven zagerijen van het koninkrijk. In 1832 deed het tijdperk van de stoomkracht en het staal zijn intrede in de scheepsbouw. Als gevolg hiervan ontstond er een reeks nieuwe overdekte montageplekken en enkele houten droogdokken moesten plaatsmaken voor granieten. Een ander belangrijk accent plaatste de duikboottechnologie: deze technologie eiste vooral tijdens beide wereldoorlogen maar ook daarna nog het grootste deel van de capaciteiten in de scheepsbouw op. In 1984 werden de werven in Chatham stilgelegd – echter slechts enkele jaren daarna gingen de poorten weer open: als toegang tot een uniek, historisch haventerrein.