Alleen al de immense grootte van de centrale stortberg doet vermoeden wat er hier vroeger allemaal gaande moet zijn geweest. In het noorden rijst de kale voorkant van een zandsteengroeve op die vroeger het vulmateriaal voor de onder de grond gedolven steenkoollagen leverde. Twee reusachtige bouwwerken, de koolwasserij voor cokes en ketelkool, vallen onmiddellijk op. Daarnaast en daartussen liggen de met gras overwoekerde rails. De grootte van de gebouwen, de complexiteit en omvang van het spoorwegennet, de tot in de hemel reikende stortbergen, de in totaal vier hijsstellingen met hun schacht- en machinehallen en in het midden daarvan de opslagruimtes en werkplaatsen – dat alles maakt duidelijk wat grootindustrie en zware industrie betekenen! Dit ondertussen onder monumentenzorg vallende terrein van de mijn Wendel-Vuillemin was ooit een van de kloppende hoofdslagaders van het kolengebied in Lotharingen. Een ter plekke opgericht museum gaat in op dit verleden en laat op aanschouwelijke wijze zien hoe de mijn het landschap en de mensen heeft veranderd. Soms rijden er zelfs nog treinen op het terrein – een weer tot leven gewekte remise maakt het mogelijk.

Industrie heeft in het uitgestrekte bosgebied aan beide kanten van de grens tussen het Saarland en Lotharingen een lange traditie. Sinds de 16e eeuw vestigden zich hier talrijke glasblazerijen. Zodra dan echter al het hout in de omgeving opgestookt was, trokken ze verder. De meeste plaatsen in deze regio zijn op deze manier ontstaan, ook Petite-Rosselle. Vandaag de dag wordt deze plaatsnaam direct in verband gebracht met de mijn Wendel-Vuillemin, ook wel Carreau Wendel genoemd. Met een indrukwekkend ensemble van hijsschachten, koolwasserijen, een krachtcentrale en het omvangrijke spoorwegennet is deze mijn het voorbeeld bij uitstek van een industrielandschap. Qua architectuur lijkt Carreau Wendel op het eerste gezicht op een typische mijn uit de tijd tussen de beide wereldoorlogen: staal- en betonvakwerk domineren, bedekt met uit groevenbergen of hoogovenslakken gebakken klinkers. Maar in werkelijk begint de geschiedenis van de mijn nog aanzienlijk vroeger. De beslissende verandering vond plaats in het midden van de 19e eeuw toen de Franse fabrikantendynastie ‘de Wendel’ het mijnbedrijf in het familie-imperium integreerde en tot een grote onderneming uitbreidde. En dat, hoewel in de daaropvolgende periode het kolengebied van Lotharingen afwisselend deel uitmaakte van het Duitse Rijk en van Frankrijk. In 1945 werd Carreau Wendel – nu definitief op Franse bodem – tot staatseigendom gemaakt. In de jaren 1960 bereikte de mijn een bijna onvoorstelbare dagelijks gewonnen hoeveelheid van 5000 ton en had ongeveer 5000 mijnwerkers in dienst. In 1986 waren de bereikbare kolenvoorraden uiteindelijk op: de mijn werd gesloten. De meeste bovengrondse bouwwerken staan sinds 11 december 1998 op de aanvullende lijst van de Franse monumentenzorg. Enkele dagen daarna riepen de gemeentes in het oosten en in het midden van het kolengebied een organisatie in het leven om ter plekke een gezamenlijk mijnbouwmuseum op te richten en te runnen. Sinds 2001 is Carreau Wendel een door de overheid erkend industriemuseum.