Elektriciteit. Stromend water in de badkamer en in het toilet. Een mooi servies op tafel. Meubels die deze naam ook verdienen. Wat vandaag de dag vanzelfsprekend is, was vroeger voor de meeste mensen een onbetaalbare luxe. Het museum Jannink in Enschede laat zien hoe de industrialisatie het leven van de mensen heeft veranderd. Het architectonische kader wordt gevormd door een van die textielfabrieken die vroeger in groten getale hun stempel op het uiterlijk van de regio Twente hebben gedrukt. Gewerkt wordt er in dit industriemonument al lang niet meer, maar toch staan hier de spin- en weefmachines nog regelmatig aan. De begeleidende expositie betrekt de museumbezoeker direct bij de veranderingen die in het verleden plaatsvonden. Verteld wordt er over de lange traditie van het weversambacht in de regio en hoe in een kort tijdsbestek boeren en thuiswerkers in fabrieksarbeiders veranderden. Verder worden het zware werk achter de machines en de vooruitgang van het fabrieksysteem getoond. Tegelijkertijd maakt een tijdreis door vijf woonkamers duidelijk hoe er geleidelijk aan welvaart en de techniek hun intrede deden in de privé huishoudens – tot aan de hedendaagse pc.

Katoen brandt als een fakkel. Dienovereenkomstig vielen in het begin van de 19e eeuw spinnerijen doordat ze vanbinnen meestal nog compleet van hout waren vaak ten prooi aan de vlammen. Engelse industriearchitecten bogen zich over dit probleem – met succes. Zij creëerden een fabriekstype dat door vuurvaste draagbalk- en plafondconstructies, sprinklerinstallaties en brandtrappen beter tegen brand bestand was. Dit nieuwe constructietype werd al gauw een exportsucces. Daarvan profiteerde ook de Oost-Nederlandse regio Twente: tussen 1880 en 1914 ontstonden hier meer dan 70 grote textielfabrieken. Deze meerdere verdiepingen hoge, bakstenen gebouwen gaven de steden Almelo, Hengelo en Enschede hun karakteristieke uiterlijk. De voormalige spinnerij Jannink, waarin nu het gelijknamige museum is gevestigd, is een van de laatste nog intact zijnde getuigen van deze unieke industriële bouwhausse. De fabriek was al in 1819 door de voormalige lakenkoopman Egbert Jannink op een andere locatie opgericht. Door expansie ontstond een van de grootste industriecomplexen in Enschede. In 1900 vond de verhuizing naar het huidige gebouw plaats. Dat was toen gloednieuw en baseert op voorbeelden uit het Engelse graafschap Lancashire: twee vleugels flankeren een middenstuk dat door deze prominente ligging tegelijkertijd zijn centrale functie weerspiegelt. Hier werd immers niet alleen de energie voor de machines geproduceerd maar hier bevond zich ook het waterreservoir voor de brandbeveiliging. Architect was de Engelsman Sidney Stott die in Twente een veel gevraagd man was. Hij verwezenlijkte zijn bouwprojecten, zoals toentertijd gebruikelijk was, gewoonlijk in samenwerking met Engelse machineproducenten. Op deze manier konden de fabrieken met de sleutel op de deur worden opgeleverd – inclusief de machines. Sinds 1980 is op de begane grond van het grondig gerestaureerde gebouw het museum Jannink gevestigd. De overige verdiepingen worden als woningen gebruikt.