Samuel Bamfords autobiografische geschriften geven een gedetailleerd en ontroerend verslag van de manier van leven van de thuiswerkers in de textiel tijdens de industriële revolutie. Bamford werd in Middleton, 8 km ten noorden van Manchester, geboren als zoon van een wever van mousseline. Zijn vader was een niet tot de staatskerk behorende protestant, was docent in deeltijd en kreeg de leiding over een armenhuis. Bamford kreeg een betere opleiding dan de meeste andere weverzoons. Zo ging hij bijvoorbeeld naar het gymnasium in Manchester. Echter, zijn vader haalde hem weer van school omdat hij een tegenstander was van het leren van Latijn.

Net volwassen geworden ging hij werken in textielopslagplaatsen, op een boerderij en als zeeman op een kolenschip dat van de Tyne naar Londen zeilde. In de jaren 1820, een periode van harde repressie, raakte hij steeds meer bij de politiek betrokken. Hij werd in 1817 aangeklaagd wegens landverraad en in 1819 werd hij veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf nadat hij een groep uit Middleton tijdens de demonstratie op de St Peter’s Fields in Manchester had aangevoerd. Deze gebeurtenis zou later ’Peterloo’ worden genoemd – soldaten begonnen op de menigte te schieten en er werden meerdere demonstranten gedood.

Nadat hij uit de gevangenis was vrijgelaten, werkte hij als journalist en publiceerde in 1840-1841 een politiek gedenkschrift Passages in Life of a Radical, en in 1849 de memoires van zijn jeugd, Early Days. Hij kon hier echter niet van leven en werd door een publieke bijdrage in 1846 ondersteund. Hij schreef gedichten en kwam op voor het dialect van Lancashire. In 1849 zei de schrijfster Elizabeth Gaskell dat hij ‚de vurigste bewonderaar van Tennyson’ was die zij kende. Ze voegde eraantoe dat Bamford ‚in respectabele armoede leefde samen met zijn vrouw met het schattige appelgezichtje’.

Hij bracht de jaren 1851-1858 als bode in Somerset House in Londen door. Echter hij keerde terug naar Manchester waar hij ongelukkig was net zoals hij sinds de tijd van de charta-beweging van 20 jaar daarvoor was geweest, door de trends van de radicale politiek. Middleton onderscheidde zich tot ver in de 19e eeuw van de andere plaatsjes rond Manchester doordat het meer een centrum was van thuisnijverheid dan van fabrieksproductie van textiel.

Bamfords geschriften beschrijven het ritme van het leven in een thuiswevende gemeenschap – de vele uren die er moesten worden gewerkt om de orders af te krijgen, de rituele tweewekelijkse reizen met de gemaakte producten in tassen naar de handelaren in de pakhuizen van Manchester en het gevoel van bevrijding dat elke zomer tijdens het jaarlijkse verlof van een week ontstond en tijdens de gebruikelijke twee weken van kerst en nieuwjaar. Hij reisde veel tijdens de jaren 1820, zowel met de postkoets als lopend, en beschreef op levendige wijze de atmosfeer van het in het decennium voor de opkomst van de spoorwegen.