De weg tussen Londen en Holyhead, de posthaven voor Dublin op het eiland Anglesey in Noord-Wales, werd op heroïsche wijze tussen 1815 en 1840 verbeterd onder leiding van een parlementscommissie met Sir Henry Parnell (1776-1842) als voorzitter en Thomas Telford (1757-1834) als ingenieur. Het project ontstond vanwege strategische behoeften en doordat de Ierse parlementsleden, die na de Act of Union deel gingen uitmaken van het parlement in Londen, zich over de toestand van de bestaande wegen beklaagden. 240 km lang, van Londen naar Shrewsbury, werkte de commissie met particuliere bedrijven die tol hieven, samen. Echter, het 170 km lange traject van Shrewbury naar Holyhead stond onder leiding van de commissie zelf. Aan het eind van de jaren 1990 erkende de monumentenzorg van Wales, de Cadw, het belang van de weg en ondernam stappen voor probate bescherming van de kenmerken ervan op een 133 km lang traject van de Engelse grens bij Chirk naar Holyhead. Ook heeft de Cadw een bericht uitgegeven dat voor nieuwe standaards in het onderzoek van historische wegen in Groot-Brittannië heeft gezorgd en is de instantie met een programma voor de analyse en presentatie van de resultaten van het onderzoek begonnen.

Hoewel veel van de verbeteringen van Telford bestudeerd kunnen worden op het Engelse gedeelte van de weg die van Londen naar St. Albans, Dunstable, Stony Stratford, Daventry, Coventry, Bimingham, Wolverhampton, Shrewsbury en Oswestry gaat, zijn de spectaculairste monumenten in Wales te vinden. Hiertoe behoren onder andere de Menai-hangbrug, een nieuw weggedeelte door Anglesey uit het begin van de jaren 1820 met een speciaal gebouwde herberg in Mona, de passen Nant Ffrancon en Glyn Diffwys, de gietijzeren Waterloo-brug in Bettws-y-Coed en de Stanley-oeverdam in Holyhead. Het traject verloopt in de bergen van Noord-Wales grotendeels volgens een tekening die Telford ook in zijn autobiografie heeft gebruikt. Aan de heuvelkant wordt de weg omzoomd door stenen muren en aan de dalkant door stenen relingen. Ook staan er langs de weg nog steeds tolhuisjes en mijlposten met een standaard design, even als ‘depots’, de nissen die in de tijd voor de invoering van vast wegdek werden gebruikt voor het opslaan van bouwmateriaal.